Posted by
Blog

Άλλο ένα κείμενο στο όποιο δεν θα ήθελα να μπλέξω τα υπαρξιακά μου θεματάκια. Άλλη μια φορά που δεν τα κατάφερα.

Πέρασε και η πρώτη βδομάδα επιστροφής στην “κανονικότητα”. Τα παιδιά σιγά σιγά πρέπει να γυρίσουν στα σχολεία, ας ελπίσουμε χωρίς κάμερες, ο κόσμος μπορεί και ενθαρρύνεται να βγει έξω και, το σημαντικότερο, η οικονομία πρέπει να τσουλήσει και πάλι. Όσο για το τελευταίο σκέλος, τα είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο, ας μην τα ξαναπούμε.

Δύσκολα κάποιος δεν θα πήρε πρέφα (εκτός κι αν είσαι το MEGA) τι έγινε στις πλατείες σε Αγία Παρασκευή και Κυψέλη. Μέχρι κι εγώ που, από επιλογή, έχω σταματήσει εδώ και κάποιο καιρό να ενημερώνομαι για θέματα επικαιρότητας, δεν θα μπορούσα να παραβλέψω το χαμό που έγινε στα social media για το συγκεκριμένο θέμα. Οι αυστηρές συστάσεις μετατράπηκαν σε ντου χουλιγκάνων των ΜΑΤ και τα 2 μέτρα απόσταση ασφαλείας έγιναν δακρυγόνα, προσαγωγές και συλλήψεις. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του δημοσιογράφου, αρχικά γιατί δεν είμαι, αλλά κι επειδή το θέμα έχει καλυφθεί αρκετά.

Δεν θα μπορούσε όμως ένα τέτοιο γεγονός να μη με βάλει σε σκέψη για το γενικό όρο των δημόσιων χώρων αλλά και για το ρόλο τον οποίο αυτοί έχουν. Καταπάτηση τους φυσικά δε συνέβη μόνο αυτή τη βδομάδα, αλλά και από πριν με το κλείσιμο της παραλίας Θεσσαλονίκης, κλπ. Θα το εκφράσω όσο πιο απλά γίνεται. Όπως ανέφερα και σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Stray, όταν έχεις μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με χιλιάδες κατοίκους και ελάχιστους δημόσιους χώρους, είναι τουλαχιστον παρανοϊκό να μην θεωρήσεις ως δεδομένο ότι δεκάδες, γιατί όχι και εκατοντάδες, από αυτούς απλά θα συγκεντρωθούν εκεί. Είναι πρόβλημα χώρου, δεν είναι πρόβλημα των κατοίκων. Και είναι ένα θέμα το οποίο, όπως και τα θέματα της οικονομίας, υπήρχε και πριν τον COVID. Απλά για άλλη μια φορά βγαίνει άξαφνα στο προσκήνιο. Και αν τα μαγαζιά εν τέλει καταλάβουν περισσότερο χώρο λόγω των μέτρων και των απαιτούμενων αποστάσεων ασφαλείας, το πρόβλημα του χώρου θα είναι άλλο ένα απο αυτά που θα μας απασχολήσουν το επόμενο διάστημα.

Ήδη στο εξωτερικό όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να πουλήσουν τα διαμερίσματα τους για ένα οικόπεδο σε προάστιο ή ακόμα και τελείως έξω από πόλη. Το σκεπτικό τους είναι ότι στην επόμενη καραντίνα δεν θα την παλέψουν. Ο extra χώρος γίνεται πλέον συνώνυμο της ελευθερίας.

Social distancing μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν υπάρχει distance. Και όχι, δεν σου λέω να βιαστείς να πουλήσεις το διαμέρισμα και να κάνεις αποκέντρωση. Αλλά πρέπει να κρατήσουμε το δικαίωμά μας στους (ελάχιστους) δημόσιους χώρους. Χρειαζόμαστε οξυγόνο να αναπνεύσουμε. Αυτό είναι σίγουρα ακόμα δικό μας.

Διαβάστε επίσης

About Zach

“Like it or not, life is a game. Whoever denies that truth, whoever simply refuses to play, gets left on the sidelines, and I didn't want that.”